Eigenwijs en spiritueel

Eigenwijs en spiritueel...

Dat is een echte goede combinatie! Tenminste, dat vind ik. Maar dat komt natuurlijk ook omdat ik zelf flink eigenwijs kan zijn. Misschien ken je de gezegde wel: “Eerst zien, dan geloven.” Met deze gezegde ben ik opgevoed en ik sta er ook zeker achter. Maar dat rijmt niet helemaal lekker met het spirituele… Geloof mij, daar ben ik ook tegenaan gelopen en soms struggel ik daar ook zeker nog mee.

En nee, ik heb niet mijn eerste spirituele ervaring opgedaan toen ik overleden mensen zag lopen, of goddelijk helder licht heb gezien ofzo. Dat heb ik namelijk op dit moment nog steeds nooit ervaren. Om eerlijk te zijn; ik heb tot nu toe met open ogen niks spiritueels gezien (nog), wel beelden met mijn ogen dicht, alsof ik droomde. Ik heb zeker wel het gevoeld en ervaren, dat er meer is dan wij kunnen zien.

"Toeval bestaat niet"

Dat is ook zo een mooie spreuk, eentje waar ik niet perse mee ben opgegroeid, maar wel vaak te horen heb gekregen. En wat ik ook zeker vaak heb gedacht. In veel spirituele boeken en cursussen wordt er gemeld dat je levenspad al uit is gestippeld nog voor je daadwerkelijk geboren bent. Of dat precies zo is weet ik niet, maar ik weet wel dat er bepaalde seintjes zijn van je lichaam, je geest, van een hogere kracht, een God of hoe je het dan ook wilt noemen. Dit soort seintjes zijn dan duwtjes in de goede richting. Dit zijn naar mijn idee de mensen die je ’toevallig’ ontmoet en waarmee je een bepaalde band op bouwt of net die persoon is die jij nodig hebt op dat moment. Of dat zijn ervaringen en gebeurtenissen die je ‘overkomen’, waardoor je achteraf gezien een heel ander (en vaak beter pad) bent gaan bewandelen.

Mijn pad was 10 jaar geleden anders...

10 jaar geleden had ik je uitgelachen als je mij vertelde dat ik de spirituele kant op zou gaan. Ik heb nog steeds een enorme angst om overleden mensen te kunnen zien. Ik sloot mij daar enorm voor af, zonder dat ik bewust ooit daarmee in aanraking ben gekomen. Mijn doel 10 jaar geleden was; geld verdienen, een groot huis kopen, met een grote tuin, veel en ver op vakantie kunnen en altijd maar MEER. Ik werkte enorm veel, mijn agenda liep over van de klanten en ik verdiende goed. Maar was ik gelukkig? mwoa. Ik dacht van wel toen, ik had bijna alles wat ik wilde, maar het was niet genoeg.
Ik kreeg al commentaar van verschillende mensen om mij heen, of het wel goed ging met mij. Toen ik dat lekker weg wuifde en eigenwijs mijn masker nog wat vaker op zette, toen pas kreeg ik de waarschuwingen te zien (en voelen) die onverklaarbaar waren.

De ongelukken die mijn leven veranderde...

“Een ongeluk zit in een klein hoekje”, weer zo een leuke spreuk! En het is waar. Ik kreeg in 2017 2x een waarschuwing van ‘bovenaf’ of hoe je het ook wilt noemen. De eerste klap was met mijn auto tegen een lantaarnpaal, nadat ik glibberend de weg over was gegleden. Super mooi zo een spontane en lokale witte laag van hagelstenen, maar heel onhandig op een 100km/u weg. Dat heb ik toen even mogen uitproberen en ik kwam er zelf ongeschonden vanaf, maar mijn auto helaas niet. Ik stond binnen een paar uur met een foto op de facebook pagina van een lokale krant, lachend naast mijn auto die precies midden op de lantaarnpaal gebotst stond. Maar acht, eigenwijs als ik was, ging ik de dag erna gewoon weer aan het werk als kapster. Het was bijna kerst, de klanten wachten, ik moest door.
Binnen 13 dagen stond ik met mijn huurauto in de file, toen er 2 auto’s achterop klapte. Op een of andere manier zag ik het al gebeuren voor ik überhaupt stil stond. De auto achter mij zat zo dicht op mijn bumper, dus ik dacht eraan, niet wetende dat binnen enkele seconden die auto inderdaad achterop klapte… Was ik toen al aan het manifesteren zonder dat ik het wist? Of kon ik op dat moment even in de toekomst kijken..? Nee, het was vast toeval… toch?

Doe nou niet zo eigenwijs!

Dat is een uitspraak die ik ook veel heb gehoord, vooral in de periode na het ongeluk. Ik wilde doorwerken, maar het kon echt niet. Ik kreeg mijn armen niet eens omhoog. Huilend heb ik mijn klanten opgebeld en iedereen teleurgesteld. Maar ik was vooral teleurgesteld in mijzelf.
Dit is het punt dat ik voor het eerst met de spirituele wereld in contact ben gekomen. Tijdens een retraite in Zwitserland, op aanraden van een goede vriendin, heb ik mij opengesteld voor het eerst. Maskers af en laten zien wie ik echt ben, voor zover ik wist wie ik echt was. Door deze retraite heb ik voor het eerst in jaren weer rust gevonden, heb ik angsten overwonnen en heb ik handvatten mee gekregen om thuis ook die rust op te zoeken. Ik had een leeg boek voor mijn neus, klaar om opnieuw te beschrijven en in te kleuren. En 1 ding wist ik zeker, zoals ik de jaren ervoor had geleefd, dat paste niet bij mij en zou zeker niet nog een keer gebeuren!

Lege bladzijdes kunnen ook eng zijn

Ja, je komt jezelf enorm tegen als je een ander pad gaat bewandelen. Ook de omgeving kan moeite hebben met het idee dat je bepaalde maskers hebt laten vallen en een andere weg gaat zoeken naar geluk. Binnen een jaar na de ongelukken was ik mijn goedlopende bedrijf kwijt, mijn toenmalige vriend maakte de relatie uit en ik moest weer bij mijn ouders wonen. Maar pas toen heb ik, na een hele moeilijke periode, ontdekt dat ‘meer’ zeker niet altijd beter is. Geluk zit in jezelf, net als alle andere positieve eigenschappen. Je moet ze alleen kunnen vinden.
De levenslessen die ik heb gehad, heb ik met behulp van meditatie, rust, manifestatie en een hele hoop andere spirituele handvatten, weten te doorlopen. En ik weet nu wat echt geluk is. Ik ben nog steeds eigenwijs, maar zoals een Zuster waarmee ik bevriend ben vaak heeft gezegd: ‘Ieder zingt zijn eigen wijsje” en die spreuk past ook goed bij mij!

Lees ook mijn andere blogs, over welke struggels ik nog tegen ben gekomen. Want sommige lessen blijven terug komen…